Rolando Maran u zyrtarizua dje si trajneri i ri i Shqipërisë, duke pasuar Silvinjon. Tekniku italian është parë si zgjedhje surprizë. Jo vetëm për vendin tonë, por edhe për Italinë. Për këtë “La Gazzetta dello Sport” publikoi sot një intervistë të veçantë, për të njohur më tepër trajnerin e ri të Kombëtares.
Pse erdhi ky ndryshim në moshën 62 vjeç?
Sepse kur Shqipëria më telefonoi, u emocionova. Ndjeva menjëherë se është një komb me krenari të jashtëzakonshme dhe një ndjenjë përkatësie.
Dhe tani, ku do të jetoni? Në Tiranë apo në Itali?
Në Tiranë. Për mua, përvoja duhet të jetohet në këtë mënyrë. Të dielën do të zhvendosem dhe do të filloj punën time të vërtetë. Dhe qyteti është i bukur, me mikpritje të jashtëzakonshme. Gruaja ime, e cila është dizajnere, do të vijë e do të shkojë. Jemi mësuar.
Xhani De Biazi, i cili e udhëhoqi Shqipërinë në Europian, fjeti me një karrige pas derës natën e tij të parë në Tiranë. Nga frika e surprizave të pakëndshme. Paragjykime nga një epokë tjetër… A keni folur me njëri-tjetrin?
Sigurisht, Xhani është një mik, ai ishte personi i parë që mora në telefon. E mbaj mend shumë mirë atë aventurë të tij. Bëja tifo për të. Ai më tha se nuk kishte dyshime, se po bëja zgjedhjen e duhur. Dhe se Shqipëria kishte bërë zgjedhjen e duhur duke më zgjedhur mua. Kjo më bëri të lumtur. Çuditërisht, fola edhe me Igli Taren 20 ditë më parë në Milanello. Nuk mund ta kisha imagjinuar se do të stërvisja ekipin e tij kombëtar.
Le të zgjedhim një emocion nga këto ditë të para.
Fanella e Shqipërisë me emrin tim dhe numrin 28, si Europiani ku duam të luajmë. Më dha një ndjenjë përgjegjësie dhe gëzimi.
Le të shohim udhëtimin. Si arrin nga Trento në Tiranë pas 27 vitesh punë?
Unë vij nga një familje artizanësh, njerëz që kanë punuar gjithmonë. Babai dhe vëllezërit ishin në ndërtim, bojaxhinj dhe panelim. Edhe unë jam njësoj. Nuk kërkoj vëmendjen dhe më pëlqen të punoj.
Përvoja e parë si trajner ishte në vitet 1997-98. Ndihmës trajner i Silvio Baldini te Kievo. Tani njëri drejton Italinë, tjetri Shqipërinë dhe duket e pabesueshme. Ta pranojmë: Sa i çmendur është Baldini në një shkallë nga 1 deri në 10?
Jo aq i çmendur, më besoni. Ai ka një karakter shumë të fortë, por gjithmonë e di çfarë bën. Do t’i jem gjithmonë mirënjohës. Më premtoi se do të më çonte në Serinë B, dhe një orë pasi isha në stol, më telefonoi. Pas 10 sekondash, ndalova së luajturi dhe thashë po.
Momenti më i vështirë dhe më i bukur në këto vite si trajner?
Më e vështira ishte në Xhenoa, kur kishim 22 lojtarë që rezultuan pozitivë me COVID. Pasiguri totale. Më e mira ishte debutimi ynë në Serie A, Roma-Katania 2-2 në gusht 2012. Ne po fitonim duke luajtur mirë, ata e barazuan rezultatin 2-2 në minutën e 91-të, dhe në kohën shtesë, ne goditëm traversën me Kastro. Provuam se shkuam atje për të fituar, jo për të marrë një pikë.
Një gjë që keni mësuar në 10 vitet e fundit?
Jam bërë më tolerant. Më parë, kisha më pak durim. Nëse gjërat nuk shkonin sipas dëshirës sime, zemërohesha shumë. Kam mësuar të pranoj një mënyrë tjetër të përjetimit të futbollit.
Pitu Barrientos te Katania. Ai jepte përshtypjen e dembelit, por tani e kuptoj se më dha gjithçka. Ose më saktë, gjithçka që kishte.
Lojtari më i madh që keni stërvitur ndonjëherë është Papu Gomez?
Është e vështirë të përgjigjem. Papu, Barela, Srna, Naingolan, Almiron, Pandev në fund të karrierës së tij…
Pra, si është të stërvitësh Naingolan?
Një spektakël. Jashtë fushës, le të themi se është… i shfrenuar, por ta kishe në fushë ishte një kënaqësi. Ai të bënte krenar.
Tani, çfarë arritjeje do të të bënte krenar për këtë përvojë me Shqipërinë?
Qëllimi është të kthehemi në Ligën B në Ligën e Kombeve dhe të kualifikohem për Europianin. Ëndërroj të arrij rezultate të shkëlqyera dhe të shkruaj një faqe në histori. Falenderoj presidentin e federatës, Duka, për zgjedhjen. Stadiumi i Tiranës më la pa fjalë, mezi pres të stërvis atje. Dua të shkoj dhe të shikoj sa më shumë seanca stërvitore të jetë e mundur dhe të studioj shqip për të folur me lojtarët. Do të doja të stërvitja në mënyrën që bëj gjithmonë. Proaktiv, vertikal dhe luftarak. Arritja e rezultateve përmes djersës dhe përpjekjes është në ADN-në e këtij kombi.
Le të bëjmë një test me dy pyetje për të kuptuar se çfarë lloj trajneri do të jetë Maran. Pyetja e parë: ekipi juaj i preferuar kombëtar i të gjitha kohërave?
Italia në vitin 1982. Isha 19 vjeç dhe doja të bëhesha futbollist. Mosha e duhur për ta vlerësuar. Pastaj Holanda e Krojfit. Ata luanin një stil kaq të sofistikuar futbolli saqë ne fëmijëve na dukej si një ëndërr.
E dyta: lojtarët tuaj të preferuar sot?
Ata teknikë. Le të themi Pedri, Olise, Mbape.
Dhe a e mbani mend atë citatin nga Xhixhi Riva për Kaljarin e tij?
Dhe kush mund ta harrojë? Riva ishte një burrë me B të madhe dhe një kampion. Do të jem krenar për ato komplimente përgjithmonë.
